چون دوستان خیلی اصرار کردند من نیز نه از روی میل و رغبت بلکه از روی ناچاری مجبور به علنی کردن بعضی اسناد شدم ، باشد که درس عبرتی شود برای ( دوستان ، بچگان ، حاجیان ، شیخان ، و معافان پزشکی )

توجه کردین من و رئیس جمهور محبوب چقدر به هم شبیهیم  هر دوتامون فقط وقتی مصلحت ایجاب کنه مجبور به افشاگری میشیم ، حتی اگه برامون گرون تموم بشه ، چون ما بی نهایت از جان گذشته ایم  

..................................

خب    در این سکانس حاج مهدی رو می بینید که با نیش باز روی تخت بیمارستان خفتیده است :

 

و حالا حقایقی که بعد ها توسط عامل نفوذی ما یعنی حاج رضا و ابزار های استراق سمع فاش شد : 

و این عکس از یک پای الکی باند پیچی شده گرفته شده است ، چون بعدآ کاشف به عمل اومد که وقتی ایمان کوچولو به عملیات تجسس مشغول بوده اثری از جای عمل ندیده :  

و حالا پندهای اخلاقی امروز :

۱. درد بکش ولی تن به خفت و اطاق عمل و دکتر شیطون نده  

۲. سربازی برو ولی تن به معافیت پزشکی و کمیسیون پزشکی شیطون نده 

۳. اگه یه روزی تن به عمل و دکتر دادی ، تن به ملاقات با رفقای شیطون نده  

باتشکر ( ALADDIN کبیر )

پروفسور مقابل کلاس فلسفه خود ايستاد و چند شيء رو روي ميز گذاشت.
وقتي کلاس شروع شد، بدون هيچ کلمه ای، يک شيشه بسيار بزرگ سس
مايونز رو برداشت و شروع به پر کردن آن با چند توپ گلف کرد.

بعد از شاگردان خود پرسيد که آيا اين ظرف پر است؟

و همه موافقت کردند.

سپس پروفسور ظرفی از سنگريزه برداشت و آنها رو به داخل شيشه ريخت
و شيشه رو به آرامی تکان داد. سنگريزه ها در بين مناطق باز بين توپهای گلف
قرار گرفتند؛ و سپس دوباره از دانشجويان پرسيد که آيا ظرف پر است؟
و باز همگی موافقت کردند.

بعد دوباره پروفسور ظرفی از ماسه را برداشت و داخل شيشه ريخت ،
و خوب البته، ماسه ها همه جاهای خالی رو پر کردند. او يکبار ديگر از پرسيد:
آيا ظرف پر است و دانشجويان يکصدا گفتند:  "بله"

بعد پروفسور دو فنجان پر از قهوه از زير ميز برداشت و روی همه محتويات داخل شيشه خالی کرد ؛
"در حقيقت دارم جاهای خالی بين ماسه ها رو پر می کنم!"   همه دانشجويان خنديدند.

نمیدونم چی بگم ، هیچ وقت نتونستم بپذیرم که حرفای دلم رو واسه آدما بزنم ، امروز اصلآ تصمیم نداشتم آپ کنم ، داشتم عکس های PC  رو مرتب میکردم که برخوردم به یه سری از عکسای قدیم ، رفقایی که بعضیاشون برای همیشه رفتن و بعضیاشون موندن ...
بعضیا ازدواج کردن ، بعضیا اینقدر سرگرم کار شدن که دیگه خودشونو هم نمیشناسن ، بعضیا ...

    فکر میکنم ،
                     به دوستی ها ، رفاقت ها ، جدایی ها ، زندگی ها ، سرنوشت ها ...

 پ.ن:   و  فقط خاطره است ، که چه شیرین و چه تلخ ، دست ناخورده به جا می ماند ...

       سامبلیک 

بعد از سالی هم که اومدیم مثل آدم بنویسیم  نمیشه ، باید زود برم چند تا مقاله بنوسم واسه یکی
از درس هام ، حسابی هم خسته ام ...
ای بگم خدا چیکار کنه اونی که چیزی به اسم سرور و شیفت و ساپورت رو آفرید ... 
رفتیم جزو برو بچ  راه آینده پـیـام ، اونم چه رفتنی وقتی که تقریبآ همه استادا کلید کردن ،
همه دانشجو های محترم و محترمه هم دارن تو سر و کله پایان نامه میزنن ، ما پا شدیم رفتیم
اینترنت ساپورت می کنیم ...

به قول بضیا "این نیز بگذرد"  و صد البته که اینبار درس عبرتی خواهد شد برای شخص ALADDIN کبیر ،
خدا پدر بلوتوث رو بیامرزه که گاهی ما رو میخندونه   این فایل صوتی رو حتمآ گوش کنین که از خنده می ترکین ، من که حال کردم ،

دریافت فایل  ( open with real player )           

خوش باشین ... فعلآ  بای بای 
راستی نورا هم بالاخره فردا شب میخواد به ما شام بده    
در این مورد آپ ها بکنم 

    لب های عروسک را نگاه کن

                 که همیشــــه می خندد

                              دل پارچـــــــــه ای اش

                                         پر از غم و اندوه است