هیچ کس

اسم خودش رو گذاشته بود هيچ کس...

آخه فکر مي کرد هيچکي آدم حسابش

نمي کنه...

فکر مي کرد واسه هيچ کس و هيچ چيزي

مفيد نيست...

عصرا مي رفت دم در ورودي

پارک و بساط کتابهاش رو پهن مي کرد...

خودش هم مي نشست پشت بساط و

سرش تو يکي از اون کتابها فرو مي رفت...

عاشق رمانهاي ايراني بود...

خودش رو مي ذاشت جاي قهرمانهاي داستان

و غرق يه شخصيت تازه مي شد...

يه روز مي شد يه جوون با شمشير طلايي

و گاهي هم مي شد يه شاهزاده که هر

دختري منتظر رسيدنشه...

اون روز هم مثل هميشه غرق کتاب بود که

صداي يه زن اون رو از دنياي خيال بيرون کشيد:

ـ ببخشيد آقا اين کتاب فروغ فرخزاد چنده؟

- کتاب فروغ؟... هان بله... دو هزار تومنه .

ـ از اين کتاب فقط همين يه دونه هست؟

- يه دونه؟... بله... همين يه دونه است .

ـ راستش من الان پول همراهم نيست...

به اين کتاب هم نياز ضروري دارم... مي شه اين رو ببرم فردا پولش رو بيارم؟

- فردا؟!...

ـ بله من هر روز همين ساعت ميام اينجا و هر روز هم شما رو مي بينم... مي تونم اين ساعتم رو بذارم پيشتون ضمانت .

و ساعت رو از دستش در آورد و داد دست اون جوون بدون نام...

هاج و واج مونده بود...

ساعت رو گرفت و زن بدون به زبون آوردن کلمه ديگه اي وارد پارک شد...

به ساعت نگاه کرد... ساعت ۵ بعد از ظهر بود... چه چشمهايي داشت...

---------------------------------

ساعت ۵ و ۵ دقيقه شده و اون هنوز نيومده... خيلي نگران شده... دلش بي تاب اون نگاهه... به جاي اينکه خيره بشه به صفحات کتاب غرق شده تو دنياي اون ساعت نقره اي و صاحبش که چه نگاهي داشت... فکر مي کرد زير قولش زده... ديروز يه دختري همراهش بود که حالا اون طرف ايستاده بود... دوست داشت بره ازش سراغ اون چشما رو بگيره ولي روش نمي شد...

-----------------------------------

حالا يک هفته بود که ديگه دستاش صفحات هيچ کتابي رو ورق نمي زد... يه ساعت نقره اي توي دستاش و چشماي نگرونش به راهي که ممکن بود هر لحظه از اون طرف صاحب ساعت از راه برسه و امانتيش رو پس بگيره... فکر نگاه دختر راحتش نمي ذاشت... فکر مي کرد اگر اسم خودش هيچ کسه اسم اون بايد همه کس باشه... همه دنياش شده بود... دوست دختر رو اون طرف خيابون ديد... دلش رو زد به دريا و محکم و راسخ رفت جلو... دستاش لرزيد...

- ببخشيد خانم!...

ـ بله؟!... کاري داشتين؟

- بله... راستش يک هفته پيش شما با خانمي اومدين پيش من و اون خانم از من کتاب فروغ فرخزاد رو خريد و به جاي پول اين ساعت رو پيش من ضمانت گذاشت...

و ساعت رو داد دست دختر... دختر نگاهي به ساعت انداخت و آهي از ته دل کشيد... بعد گفت:

ـ خوب حالا شما پولتون رو مي خواين؟

- نه من مي خواستم اگه مي شه اون خانم رو ببينم و اين امانتي رو پسشون بدم .

دختر آهي از ته دل کشيد و گفت:

ـ بهتره اين امانتي پيش خودتون بمونه يادگاري... اون روز دنيا براي هميشه از پيش ما رفت و تو يه نامه وصيت کرده بود که کتاب فروغ رو توي قبرش بذارن... راستي يه نامه هم براي کسي که ساعت دست اونه گذاشته... فکر کنم بايد مال شما باشه...

فردا براتون مي يارمش .

------------------------------------

ساعت ۵ بعد از ظهر بود... دختر از راه رسيد نامه رو داد دستش و رفت... پاکت رو باز کرد توش دو هزارتومن بود و يه ورق کاغذ... روش نوشته بود:

اونقدر غرق اون کتابها بودي که هرگز نگاه عاشقم رو نديدي .

و امضا کرده بود:‌      هيچ کس

بهتش زده بود... چطور مي شد دنيا تبديل به هيج کس بشه و اون که هيچ کس بود تبديل به دنياي يک دختر... از اون روز به بعد ديگه هرگز نگاهش غرق هيچ کتابي نشد و تا آخر عمر با خيال اون نگاه زندگي کرد...

مشخصات زیست محیطی خانمهای خاطرخواه

خانمي که خاطر خواه شما بشه و واقعاً شما رو دوست داشته باشه اگه از ايل و تبار واتو واتو هاي اصيل باشه دست به اين کارا مي زنه :

سعي مي کنه ديدن شما لطمه اي به بقيه کاراش نزنه از اونجايي که ممکنه به خاطر شما به دليل غيبت سر کلاساش يه درسش حذف بشه

اگه باهاش شوخي هاي بد بد و خودموني کنين همچين ضايعتون مي کنه اما دو دقيقه بعد خودش يه شوخي بدتر مي کنه و شما رو دچار سردرگمي مي کنه و گيجتون مي کنه

قشنگ ترين حرفي که ممکنه به شما بزنه اينه " مگه خودت خوار و مادر نداري؟

يه چيزي رو واسه شما خريده و بدون اينکه بهتون بگه اونو نشونتون مي ده و نظرتونو مي پرسه اگه خوشتون بياد مگه واسه بابام خريدم اما خوب ماله تو

تو فرهنگ لغت اين دختر يادگاري وجود نداره . اما شما مي تونيد اين کلمه رو به اين فرهنگ غني اضافه کنيد و در اصل اين يه فرصت طلايي واسه شماست

سعي مي کنه با کارايي که مي کنه صداي شما رو دربياره و اگه اين قدر احمق باشيد که اعتراض کنيد با چشماني معصوم پر از اشک (که يه برق شيطوني توشه) و لباي آويزون با گردني کج ازتون مي خواد که اونو همين طور که هست قبول کنيد

سعي مي کنه کمکتون کنه تا دوست دختراي جديدي پيدا کنيد که اگه تو اين دام بيفتيد هم اون و همه دختراي اطرافتون ، همه رو از دست دادين.(بچه ها مواظب باشين)

در جمع دوستان شما رو "عزيزم" خطاب مي کنه و مثل يه مامان مواظب شماست که نکنه يه وقت يه چيزي بخواين اما تو خلوت خودتون به شما مي گه "اوي خره

هيچ وقت حتي اگه در حال مردن هم باشه سراغتونو از کس ديگه نمي گيره مگر اينکه کاري جدا از دوستيتون با شما داشته باشه که در اون صورت حتي اگه زير سنگي که زير پاي يه فيل هستش قايم شده باشين مياد فيل رو فراري ميده و سنگ رو بر مي داره و بيرونت مياره و گوشت رو مي کشه

اگه يه وقت مسئله اي پيش بياد اصلا اين زحمت رو به خودش نمي ده که خودشو قاطي کنه يا واسه شما حرص بخوره يا از شما دفاع کنه اما تو خلوت خودش روزي چهار تا ديازپام مي خوره

اگه يه وقتي از دست شما ناراحت بشه به روتون نمياره و جوري رفتار مي کنه که انگار نه انگار.اما واي به حالتون اگه يه روزي اين آتشفشان فروان کنه. (انا لله و انا عليه راجعون)

هر وقت بهش احتياج داشته باشي کمکت مي کنه فجيع همه جوره .چون ديگه در اين مورد نمي تونه جلوي خودشو بگيره. (بابا ناسلامتي عاشقه ها)

يکسري جملات و کلمات جدي به شما مي گويد ، مثلاً "اي کاش يکي پيدا مي شد من عاشقش بشم". اگه باهوش باشين مي فهميد اين موقع بايد چي کار کنيد

اگه امکانش را داشته باشه به شما زنگ مي زنه که با شما صحبت کنه و واسه اين کارش هزار تا بهونه و دليل محکم پيدا مي کنه

توي صورتت خيره مي شه اما يهو ميگه چرا ابروهاتو ور مي داري؟ خيلي ضايع تابلوه! يا چرا موهات رو اين قدر کوتاه کردي؟

وقتي با هم با دوستانتون هستيد ، شاد و شنگول هستش ، مي خنده و سعي مي کنه تو را هم بخندونه و شاد کنه. اما اگه تو يه مکان خلوت باشيد اگه از ديوار صدا در اومد از اونم صدا مي شنويد
اگرامکانش باشه تا سر کلاس يا دم در خونه تو را تعقيب مي کنه بدون اينکه متوجه بشين

اگه با هم هستين، احساس راحتي ميکني و دلت مي خواد بپري يه ماچ گنده و آبدار از لپاش بگيري. (اوووي چايي نخورده زود پسرخاله مي شي ها)

خيلي راحت دست تو رو ميگيره و راحتم ول مي کنه اما سعي نکن دست اون به زور تو دستات نگه داري که فکر مي کنه داره زندونيه تو مي شه و تو حکم يه زندون بان رو واسش پيدا مي کني

برات نامه ميده يا ايميل مي فرسته و از کاراي ضايع که انجام داده يه داستان طنز برات مي نويسه تا تورو بخندونه. تمام اين کارا رو به اين دليل انجام مي ده که خودشو بهتر به تو بشناسونه

اگر ازش بخواي که يک جايي برويد که او معمولاً نمي ره ، يا ارش بخواي کاري انجام بده که معمولاً انجام نمي ده سرتون حسابي منت مي زاره اما تو دلش با دمش گردو مي شکنه. ( تو جون بخواه کيه که بده)

هيچ وقت و هرگز (تاکيد مي کنم) از کسي راجع به علاقه شما نسبت به خودش نمي پرسه

هيچ وقت و بازم هرگز دو ساعت آسمون ريسمون نبافين که ازش بپرسين شما رو دوست داره يا نه؟ يا دوستاتونو بفرستين جلو.هرگز. بهتر اين کارو تو يه جاي خلوت و بدون هيچ مقدمه اي ازش بپرسين البته ممکنه سک سکش بگيره.اما اگه همچين چيزي باشه فوراً و با پرويي تمام مي گه که عاشق شما شده خيلي خفن. البته اين کارم بهتره بعد از چند ماه يا حتي يک سال بعد از آشنايتون انجام بدين.البته بازم اگه خودتون اونو دوست دارين

و در آخر ، يک مرتبه حس مي کني که تازگي ها خيلي به شما بي محلي مي کنه و سعي مي کنه ازتون دوري کنه ولي شما دلت بيشتر براش تنگ مي شه.در اين صورت حتماً جفتتون تو دام هم افتاديد. مبارکه. شيريني ما يادتون نره

آن کمد را به نیت تو خریدم , یادت هست ؟ به نیت چهارمین روز بهار با چهار کشو ...

بهانه میگرفتم که نمیشد چهاردهمین روز بهار پیدایت میکردم ؟ آن وقت جای بیشتری برای از تو پر شدن داشتم ...        

 یادت هست ؟

اولین کشو را گلی نامیدم , گلبرگ های نرگس زمستان و رز تابستان را که دست هایت نثارم میکردند آنجا پرپر میکردم ...

دومی را به یاد تمام نامه هایی که شبانه برایت مینوشتم و از سر شرم هیچ وقت مجالت ندادم بخوانی , گناهی صدا میکردم ...

اسم سومی صدفی بود ...  پر از گوش ماهی ها و صدف هایی بود که از ساحل برایم آورده بودی ... تنها باری که تنهایم گذاشتی ...

یادت هست ؟

گفتم طاقت دوریت را ندارم و هیچ وقت تنهایت نمیگذارم ... و تو گفتی دیگر هیچ گاه از کنارم نمیروی ... ولی ...

برای چهارمی نامی نگذاشتم ... گفته بودم درونش را از دوریمان پر می کنم , هر وقت پر شد برای همیشه کنارم خواهی بود ...

گاهی فکر میکنم چطور دلت آمد آن همه دوری را در آن کشوی کوچک حبس کنی ؟! ...                     شاید فکر میکردم وسعت تمام دوری من و تو همان چند روز سفرت بود و بس ...

آخرین باری که دیدمت را هیچ گاه فراموش نمی کنم ...

لباست سبز بود ...                 درست همرنگ دیوارهای آن چهار دیواری ...

چشمانم از دیدنت سیر نمیشد , هر کاری کردم که این گره کور میان چشمانمان باز شود نتوانستم , ولی باز هم به خاطر تو چشمانم خود به خود بسته شد , برای لحظه ای , لحظه ای که لبخند تو بود و پایان من ...

چشم که باز کردم  دیگر نبودی ... 

فردای آن روز تمام گلبرگ ها , نامه ها و گوش ماهی ها را کنارت دفن کردم , تحمل هیچ کدامشان را نداشتم ...

اما تو بگو ...

کشوی آخر را چطور خالی کنم ؟

نامه‌ي چارلي چاپلين به دخترش